A Voz de Chanteiro - RADIO PIRENAICA / MACUTO

RADIO ESPAÑA INDEPENDIENTE Estación Pirenaica – "Aquí, Radio España Independiente; estación pirenaica, la única emisora española sin censura de Franco... transmitiendo por la onda...". Así se llamaba una radio clandestina que funcionó desde el 22 de julio de 1941. Se despidió el 14 de julio de 1977, emitiendo desde Madrid la sesión inaugural de las Cortes y con estas palabras: "Si nuestra labor ha servido en algo para la reconquista de la democracia, damos por bien empleado el esfuerzo".

RADIO MACUTO

Cando a información provén de rumores e bolos. É interesada ou non está totalmente contrastada, dise que procede de Radio Macuto e por extensión tamén da Pirenaica. Hai que ter en conta que unha boa parte das informacións, -interesadas ou non-, proceden en principio dunha filtración, rumor ou run-run que vai progresivamente avanzando ou é desmentido con contumacia, non sempre veraz. Radio Macuto funciona, sobre todo, cando falta información e entón fanse hipóteses e elucubracións. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - ... ¿Qué din os rumorosos ...,

TRANSLATOR

Con Romayo, estamos ahora:

sábado, 2 de junio de 2012

CONFIRMADO: A PAPANATERIA EXISTE E ESTA ESTENDIDA NA SOCIEDADE.


Nos tratan como carneiros. E aceptamos.
CONFIRMADO:  A PAPANATERIA EXISTE  E  ESTA ESTENDIDA NA SOCIEDADE.
- Pois entón, que siga o enterro !!

O sentido moral é de gran importancia. Cando desaparece dunha nación, toda a estrutura social vai cara ao derrube. Alexis Carrel. 


  A degradación moral xa fai tempo que se instalou en España.

A iso contribuíron unha serie de factores, entre os cales descolan os  programas lixo da TV".
Fomentouse a idea de admirar a xente famosa, non polas súas calidades de vida esforzo e formación. 

Máis ben por todo o contrario:
Persoaxes saídos de escándalos, pailáns  ben situados, xente de malvivir e seudo-políticos corruptos que fomentaban os "pelotazos" a calquera prezo.

Inducíronnos ao malgasto e vivir do conto, como eles predicaban e practicaban.

 
Despois veu a burbulla inmobiliaria, que produciu pingües beneficios a promotores, construtores, Bancos e propietarios de solares. Se derrubaron vivendas habitables para levantar promocións de pisos, mansións e chalés nas zonas de costa, degradando os espazos naturais.

Todo iso produciu un crecemento desmedido e rápido dunha actividade económica e financeira, nun breve lapso de tempo, co gran incremento do emprego no sector, do número de axencias inmobiliarias, das vendas de vivendas e dos beneficios dos promotores, correspóndese ao que se denominou "boom" inmobiliario, ou  "boom" do sector da construción.

Pero, como tiña que suceder, todo veu abaixo cal becerro de ouro.

E agora sufrimos as consecuencias. Pero non as sufrimos todos. 

Os que fixeron os "pelotazos", teñen o seu beneficio a recaudo e ninguén lles mete man no seu saco da avaricia.
Os bancos creban e o Estado, é dicir os contribuíntes que nada tiveron que ver nisto, son os que temos que salvalos inxectando enormes cantidades de diñeiro que hai que detraer dos servizos sociais, educación, sanidade, pensións, salarios e paro.
Mentres tanto os banqueiros que malxestionaron as Entidades, porque lles interesaban un pemento, márchanse de rosiñas asegurándose antes dunhas pornográficas liquidacións e a blindaxe de enormes pensións vitalicias, ademais de fichar por outras Empresas ás que beneficiaron durante os seus mandatos.
 
E os políticos mirando para outro lado, cos seus organismos de control paralizados ou dando informes falsos para favorecer a defraudación, porque eles e os seus partidos tamén recollen as migallas e faragullas.

 Tendo ademais a ocasión de cando deixen os seus cargos atopar enchufe para eles e os seus familiares nas Empresas mal vendidas aos especuladores ou favorecidas por eles.

Non fai falta insistir, vémolo todos os días nos noticiarios: Casos Gürtel, ERES andaluces, Operación Vigin, Malaya, Campión, Bankia, Orquestra, ....
A relación é interminable, do mesmo xeito que os implicados, que nunca devolven nada e viven folgadamente. Urdangarín, Matas, Dorribo, Conde, Rato, Botín, Camps, ......... Non sigo. ?

Pero o gracioso é que a xente que o sofre, protesta dunha forma sumisa. É coma se fose unha fatalidade. Hai que foderse e amolarse.
Non chegan a pensar que hai uns culpables da situación. Pensan que é o destino que os está tratando mal.

Dalgún xeito, os afectados, seguen admirando aos seus depredadores. E algúns din que eles se puidesen farían o mesmo ou peor. ( ? )

É dicir, que quizá temos o que merecemos. Chegamos a esta degradación moral, porque alguén se preocupou de que así fóra, mediante o control da televisión, os medios, a formación e o ensino.
Formouse na cidadanía unha lexión de PaPanatas.

CONFIRMADO: O PAPANATISMO IMPERA. Xa nos abarca a unha maioría.

PAPANATISMO = Actitude que consiste en admirar algo ou a alguén de xeito excesivo, simple e pouco crítica.
Excesiva credulidade e simpleza. Miramos para o dedo, cando este sinala a Lúa.
O Papanatismo existe, é a actitude que consiste en admirar algo ou a alguén de xeito excesivo, simple e pouco crítica.
Papanatas, procede de "papar nata", coloquialmente é a persoa simple e crédula ou demasiado cándida e fácil de enganar.

Papanatería  é a excesiva simpleza, inxenuidade, credulidade e facilidade para ser enganado.
A papanatería vive instalada nas entrañas dous usos sociais. Levado aos extremos a papanatería desemboca na subnormalidade.
Típica papanatería é a de quen pensa que os únicos partidos que existen son os dous corruptos de sempre.

 É grazas a xente así que sempre saen elixidos os mesmos.
A papanatería tan estendida é signo de decadencia.
A papanatería e esa mentalidade culturalmente reaccionaria enquistada na periferia cultural que pretende apropiarse dela e dicirnos o que temos que facer, pensar e ler.

O lamentable complexo de inferioridade e a papanatería que afecta a sociedade e moitos sectores dá intelixencia española na súa relación co mundo europeo e occidental.

Non fai falta o servilismo nin a papanatería para reclamar o que en xustiza corresponde.

O pailán e provinciano é adicto ao papanatismo e ao pensamento pequeno.
Copiar mal antes que arriscarse a pensar en por si, para que nada cambie, envolver en discursos cheos de conceptos importados a incapacidade de enfrontar calquera cambio realmente serio.

Regodearse no diagnóstico infinito e reescribir tópicos pero nunca saír da área de seguridade máis próxima. Trátase de facer ver que se está ao día pero sen cambiar nunca a lóxica inercial.

O papanatismo é a renuncia a pensar. Non podemos practicar un management  papanatas.
Coñecer novos conceptos, novas tendencias, novas experiencias é fundamental, pero porqué é a base para facernos pensar e non para aforrarnos a construír un criterio propio.

Pero é moito máis fácil practicar o PaPanatismo, admirar masoquistamente aos que nos zurran e volver votalos para que nos sigan arreando, pois se por moitos de nós fóra fariámolo igual ou peor.
                                                        - - - - - 0 0  - - - - - -

O paisano que levaban a enterrar, porque non tinga que comer e lle ofreceron un saco de fabas, preguntou
- Cocidas ou sen cocer?
Repostáronlle
- Sen cocer
E dixo: - Pois entón, que siga o enterro !!


lunes, 6 de febrero de 2012

FOTOS para lo que podría haber sido un CARNAVAL POPULAR DE ARES - 2012

Este lugar ya resulta conocido

José    O'Cacharilo

Un par de Nanos Cendanes
Pachara tambien Popular


A Dios rogando y con el mazo dando

"Garrafón" con apellido Rey

>
Le llamaron entro otras cosas "tránsfuga"

Todos conocidos


Al JUZGADO debían ir muchos

Tapas y vinos variados

lign: center;">

Garrafón de Ares
CURA Y ALCALDE, no pueden faltar en las series de TV.

De BALTAR a BALTAR , y tiro por que me toca
Y repito la JUSTICIA ES IGUAL PARA TODOS, ji, ji, ji. ji
Garrafón de Pregonero
Alcalde fumador

miércoles, 18 de enero de 2012

"EL CHISMOSO" - Revista chismográfica galaico-castellano, de 1891 en Pedrós - ARES

Un amable lector de “A Voz de Chanteiro”,  nos remite una deteriorada copia  -- que tratamos de realzar-- , de una Revista editada  en Pedrós  (Ares), en la Imprenta “Os Panfanicos”  de BESOXO.

Tiene fecha del 26 de setiembre de 1891, hace por lo tanto más  de 120 años.
Se trataba de una Revista de  cotilleo titulada “EL CHISMOSO”  Revista chismográfica Galaico-Castellano. 
Era liberal e irreverente que reflejaba la libertad con que se podían expresar en aquella  lejana época.
Correspondía el momento de España a la Regencia de María Cristina, en minoría de edad de su hijo el futuro Alfonso XIII y gobernaba el liberal Sagasta como Presidente del Consejo de Ministros.












lunes, 21 de noviembre de 2011

Un gallego de talla, al frente del Gobierno, "como Dios manda". Y "una alegría en la casa del pobre".

Puede que Mariano reforme la estricta Ley de Fumadores

Facebook 20N, antes de acabar el escrutinio
A la tercera fue la vencida. A Mariano, demócrata y con experiencia de gobierno, le ayudó la crisis a ganar las elecciones.
No le hizo falta ningún esfuerzo para obtener esa apabullante e indiscutible victoria. Solamente su paciencia, indolencia e impasibilidad, se lo pusieron "a guevo" y le permitieron, - en las circunstancias actuales - ver pasar tranquilamente el cadaver y entierro de su contrincante por la puerta de su casa.

Pero ahora hay que carburar y no confiarse. Pues como dice el cuplé:

"¡Ay!, Mariano, Mariano, Mariano
no bajes más la mano, no seas dexagerao
que si no bailas con más comedimiento
al primer movimiento te lo has ganao"


Esto ocurrió ayer, fecha del 20 Noviembre, en la que se cumplieron 36 años del fallecimiento de otro Gallego de Ferrol. Éste si funesto y macabro, que asaltó el poder con el ejército de forma violenta, sometiendo durante 40 años al pueblo, mediante la muerte, el dolor, la intransigencia y falta de libertades, robando la soberanía al pueblo y humillando a España ante el mundo.

Nada tiene que ver una cosa con la otra, aunque alguna "amiga del FaceBook", quizá inconscientemente y a la ligera, quisiera ligar lo de ¡Arriba España!, de la España Una Grande y Libre, pero funesta de la Falange y Movimiento Nacional, con este meritorio y legítimo triunfo de Rajoy, que mecece felicitaciones. ¡Faltaría más!.

Demuestra eso sí, que el Partido Popular acoge en sus filas a muchos de los que añoran al Difunto Dictador Franco.
Pero bueno, eso no es malo. Es mucho mejor que el PP los tenga integrados en su seno y no que actuaran por libre o en formaciones ilegales, con el peligro que ello conllevaría.

Y en cuanto al PSOE, pues tuvo su merecido por prestarse a hacer una política neoliberal, que aunque impuesta por la U.E., no le correspondía. La política de derechas aunque sea impuesta por las Finanzas, que la hagan los auténticos. La izquierda no tiene porque mancharse y renunciar a su ideario. ¡Si es que lo conserva!


"LA ALEGRIA EN LA CASA DEL POBRE"

Así calificó Cayo Lara el crecimiento de Izquierda Unida y añade "que trabajarán con humildad, dignidad y honestidad".

Matizó que, todo a pesar de las trabas del Sistema Electoral, pues si fuese proporcional y todos los votos valieran igual, llegarían a tener 25 diputados en lugar de los 11 ahora asignados a la formación de izquierdas, que de todos modos darán bastante y necesaria batalla en el nuevo Congreso, mucho más multicolor.

domingo, 12 de junio de 2011

JULIO IGLESIAS, EN SEGUNDO MANDATO, COMO ALCALDE DE ARES.

JULIO IGLESIAS, EN SEGUNDO MANDATO, COMO ALCALDE DE ARES.

Pero no obtuvo la mayoría necesaria de siete.
Por lo que, auguramos (en broma distendida) que en algún momento, podrá tener necesidad de visitar la UVI y cuidados intensivos.

Porque esa mayoría de siete la tiene la oposición, por lo que pueden ocasionarle algún quebradero de cabeza, que no se arregle sólo con aspirinas.



Alcalde de Ares en camilla, fingiendo broma

Y seguramente ya pronto. Al precisarse una mayoría para los temas relacionados con los asuntos dinerarios de dedicaciones, sueldos, asistencias. Y luego ya Presupuestos, Memoria Económica, Plan de Ordenación Urbana y similares.

Tendrá que hacer malabarismos, al no contar con una mayoría, que parece que tampoco buscó.
Pero tiene la experiencia del anterior mandato, ahora mejorado. Que considera suficiente y con menos ataduras.

Pues sólo necesita "un voto" (el voto perdido de Rodríguez Sahagún), que fácilmente encontrará a "cambio de algo" ( prohibidos los regalos tangibles, por el código ético ?) e invocando el socorrido "bien ciudadano".     (Antes: "Todo por la Patria")

GATO ESCALDADO  ......... FUU!!!

Así funcionó el BNG en esta ocasión de elección de Alcalde de pasado sábado.
De forma sibilina facilitó escapar del apoyo, pero tampoco poner obstáculos.

Se "acojonó", y retiró incluso la opción que tenía su candidato - como todos, claro - de ser votado para Alcalde.
¡No fuera ocurrir la jugada de 1987!, cuando para fastidiar al PSOE, los de Alianza Popular votaron al candidato del BNG.

Mesias BNG - Ares
¿Podrían repetir esta vez el PP y NAL? - Difícil, por el desencuentro entre ellos.

Pero, "Gato escaldado, del agua fría huye!

En fin, todo va bien !!



MUGARDOS EN EL ESPEJO

Mucho peor lo tiene Barcia (BNG), en el vecino Mugardos.

Siguiendo con la tónica de broma, aconsejamos a ámbos alcaldes de Ares y Mugardos que, aparte de como organizadores y anfitriones, vayan también a "VOTAR" este martes de Pentecostés a la "Romería de Chanteiro".  



Barcia BNG - Mugardos

Y allí, le pidan intercesión a la "Virgen de la Merced", que parece que tiene demostrada "buena mano" ......
Pues, si fué capaz de parar la "Peste" de hace seiscientos años, éstos arreglos serán para la "Santiña", "pan comido".

lunes, 9 de mayo de 2011

¡ Vaite mirar !, ainda podes ter arranxo.


Polas tabernas e bares escoito en moitas ocasións as recomendacións que se fai a xente, dicindo de broma e en serio: vaite mirar, que o mellor aínda estás a tempo, e tes arranxo!
¡ Vai a consultarche, a ver se che encontran algo, porque a túa cabeza non para.

!Ese esta tararí, está para alá !

A ese fáltalle un parafuso ou varias ferveduras!

Está como unha tarteira. Ou como unha cabra, chota.

Agora decátome que o propio Presidente Barack Obama dos Estados Unidos, opina que toda dúbida sobre a pertinencia do axustizamento de Osama Bin Laden é merecedora dunha visita ao psicólogo. Calquera que se pregunte se o autor de semellantes crimes en chan americano non se merecía acabar como acabou necesita que lle miren a cabeza, declarou o mandatario na cadea CBS.

Durante a entrevista, Obama tratou de borrar as dúbidas sobre a legalidade da operación na que se deu morte a Bin Laden. "Calquera que se pregunte se o autor de semellantes crimes en chan estadounidense non se merecía acabar como acabou necesita que lle examinen a cabeza", declarou.

E, efectivamente, tal como anda o panorama pensamos que a OMS (Organización Mundial dá Saúde), debería iniciar unha campaña de revisión mental a nivel mundial, incidindo sobre todo nos que teñen responsabilidades, como dirixentes e clase política.

Saltarían moitas alarmas ao examinar a certos personaxes como: Berlusconi, Sarkosy, Chavez, Gadafi, Os Castro, ......

E xa no noso país esa ITV, deberían pasala: Camps, Orella, Aznar, Pajín, .... e moitos máis.

E se imos achegando o zoom, chegaremos ata moi cerquiña, no mesmo ámbito autonómico, local e de proximidade, que para que ninguén se senta aludido deixaremos unicamente no Alcalde de Vigo.

Nesa redada de revisión mental, atoparíanse moitas patoloxías psíquicas e mentais, tales como: trastornos da personalidade, egocentrismos, teimas persecutorias, problemas bipolares, paranoias, esquizofrenias..... Puf, un magallón.

¡ A cabeza non para !

Sería un bo momento agora para empezar a pasar esa ITV revisora aos integrantes das Listas Electorais. A que si ?

viernes, 29 de abril de 2011

O alcaldable Cendán, polo PP de Ares, novamente imputado.

Os imputados que van nas listas electorais, teñen boa cobertura.

É dicir, que están apoiados por os seus respectivos partidos.

Poida que sexa en parte para contentalos, acalalos e que "non tiren de manta", porque o que comete unha fecharía, ten o apoio ou polo menos o coñecemento doutros "affaires". E, claro "non vaia cantar" e enmerdar. Mellor telos contentos nas Listas de Candidatos ou buscarlles un "choio", tipo Baltar en Ourense.

O termo "tirar de manta" púxoo en boga Luís Roldán o que fose Director Xeneral da Garda Civil e que estivo a pi
ques de ser nomeado Ministro de Interior do Goberno Socialista.

Cando se lle descubriron todas as súas fraudes e texemanexes, foi cando ameazou con "tirar da manta" e descubrir mais implicacións.

Pero non o fixo, se non que desapareceu nunha operación rocambolesca.

Máis tarde foi capturado noutra escura operación, con certas complicidades, para ser xulgado só por algunhas cousas. Pero non "tirou da manta". Cumpriu a súa pequena condena e xa é un cidadán libre que pode dispor de todo o saqueado e roubado.

Porque non devolveu nada do seu botín defraudado, tanto dos fondos reservados, das obras de casas-cuarteis e do dos orfos da Garda Civil.

Isto é "Jauja", para algúns claro. ¡¡

País !!, de Forges.

O alcaldable Cendán, polo PP de Ares, novamente imputado.


¡Que lle tiren do rabo !!

domingo, 30 de enero de 2011

HUM@RADAS

HUM@RADAS

Así rapidiño, "a fume de carozo", vou botar unhas "hum@radas" para amenizar o estado de crispación en que nos atopamos, por todo o que está caendo e polas circunstancias que nos toca sufrir, a uns mais que outros. Como pasa sempre, pois a corda rompe sempre pola zona mais débil.
Disque todo é pola crise, que uns poucos provocaron. Pero que eses mesmos non a sofren, si non que todo o contrario, a eles dálles bos beneficios. E se non se entende, baste mirar para as Financeiras, Bancos e o que deron en chamar "Os Mercados", que medran e medran.
Reparten beneficios arreo, teñen prebendas, retiros e blindaxes millonarios, e por enriba contratan aos políticos que os beneficiaron para facelos partícipes dá "esmorgada" e "mamandurria".


Rinse nos nosos fociños, dán
dolles subvencións públicas para axudar a estas financeiras usureiras. Mentres aos pequenos impositores e obrigados "domiciliados" que achegan as súas miserias, case por imposición, pois ninguén se libra sen ter que "abrir unha conta", soportan o roubo e usura de cotas, gastos, réditos, descontos, e hipotecas que os saquean, sen nin sequera poder acceder a un crédito, con abusiva taxa de interese, cando as circunstancias e situación vital así o requiren.
Soio lles prestan a quen ten xa dabondo, aínda que logo non o paguen, pois a estes perdóanos, porque son dá mesma "manada". E xa sábese: hoxe por tí e mañá por min.
Razón ten o dito que dí que: "se lle debes un millón a un Banco, tes un problema; pero se lle debes mil millóns o problema teno o Banco".

E mentres tanto ¿que fai a "clase política", os gobernantes e demais "fauna" de "xente de malvivir", que segundo as enquisas e o principal problema deste país, despois do paro ?.
Pois nada!, adoralos cal becerro de ouro, porque son os que lles sosteñen os seus privilexios.
Non todos, iso faltaría, pero moitos deixaron de ser "descamisados" que foron, para gozar agora duns privilexios dos que nunca alcanzarían se non se "meteran nesa política lixo". "Se non me aproveito eu, outro se aproveitará", ese é o lema que teñen. ¡De peniña!.

E así ocorren as cousas que saen:
Recortes aos traballadores, retrocesos impensables logrados con esforzo, sangue e moitos anos de loita. Desprezo aos parados, xubilados, menesterosos, dependentes, indixentes, deficientes. ¡Escoira! , para eses políticos irresponsables, prepotentes e dende logo moi mediocres!.

A xente decente non transita por ese camiño!

E logo, tomar medidas de burla e risa, verbi gratia:
Privatización dás Caixas, Lei Sinde, espiar uns a outros, liortas polas listas electorais, pínganllos de traducción cando todos se entenden, soldazos intocables, suntuosos gastos superfluos, dilapidacións de subvencións en Gaiás, aeroporto de Cidade Real, Administracións dobres e paralelas para enchufismo e
clientela, organismos arcaicos e innecesarios (Autonomías e Concellos en exceso, Deputacións antiguas , Senado sen función algunha, 17 Valedores do Pobo que non resolven nada, representacións exteriores).
Apartacións millonarias a e
ntes totalmente independentes do Estado como son a Igrexa Católica, Partidos Políticos, Sindicatos e algunhas ONG's turísticas.
Un "paxe de conachadas" como diría calquer paisano, que se non fora porque h
ai xente que o pasa moi mal, nos mexariamos de risa.

Pero se sigo, non acabo.
A miña intención inicial era "mover a risa", e funme indo por outros derroteir
os. ¡Non teño remedio, non puido evitalo !, non me coce o xenio.

A risa vouna deixar para a "Lei do Tabaco". Coas súas prohibicións e inducións a usar a delación para que interveña a "forza pública" con multas e represións. Coma se non tiveran outra cousa que perseguir?. ¡ Manda moito carallo !.

O "Tabaco", merece esta última reflexión.
Eu, como moitos mais, declar
eime ensumise con esta Lei.
Son consciente do nocivo do tabaco e de que hai que respectar a quen non fuma.
Pero o Estado non vea pola miña saúde cando véndeme directamente o tabaco, iso si cada vez mais caro. ¡ Miúdos Ingresos !.

Para a saúde tamén son malos os alcois, as graxas, o tráfico, os coches, o traballo penoso e en malas condicións de explotación, a contaminación, as festas, ...... ¡Magallón!, para que seguir.....
Coa "Lei do Tabaco", a primeira eh!, a "Lei Trini", foi a que me incitou a fum
ar algo (antes apenas o facía). E enganchoume algo. Así que sigo ... pussh, ......... de algo hai que morrer. (Sigo co ton de risa e broma).
Pero xa esta nova "Lei Pajín" dáme moito mais morbo. ¡Ponme! . Porque leva a situacións e cousas moi graciosas que observo e gústanme. ¡Q
ue lle vou facer!
A xente ten que fumar fora, ás agachadas, burlando a vixíana, expoñéndose. ¡Toda unha aventura!


Vexo os fumadores que saen as portas dos bares e cafeterías, dificultando as entradas e saídas, tropezando e rozando, ¡que ben!.
Lles poñen cinceiros de pé, baixan as tóldellas se chove ou fai sol, ata nalgúns, eu xo os usei, poñen mesas e cadeiras onde teñen soportais. Xunto con estufas tipo cogomelos e biombos para prender lume sen que moleste o vento. ¡ A imaxinación o Poder !

As consumicións que se deixan na barra cando volves o mellor xa non a atopas. Xa a retiraron ou outros a beberon. Algúns piden permiso para sacalas para fora, e despois aproveitan para irse e esquecerse de pagar.

Os camareiros non dan controlado.

¡ Ate lígase, nesas concentracións tan próximas e de roce, nas portas.

O espectáculo e do mais divertido, sobre todo cando dan os partidos do fútbol, que miran a traveso dás cristaleiras. Pronto os bares poñerán as pantallas na beirarrúa.
Si, porque o fútbol e s
acro. ¡España campioa!, faltaría mais!!
O fútbol e outros espectáculos son a deriva coa que os gobernos de quenda adormentan ao persoal, facéndoos evadir de todo o que está a caer.
A xuventude, sen presente nin futuro, non se decata. Parece adormecida, nin se moven.
Exemplo deberían tomar doutras épocas e ata do que xa está acontecer noutros países.

Mirar para ou Sur: Tunisia, Exipto, .. ... ., e o que virá.

Por aquí aguantamos o que esta a caer, aderezado cos trunfos deportivos, e as burlas do fume do tabaco.
Malo será? - ¡Que siga o enterro !!!!

martes, 28 de diciembre de 2010

Insultantes Aduladores y Bla, bla,bla ......


Insultantes Aduladores y Bla, bla,bla ......

Aprovechando este "Día de los Inocentes" vamos mostrar parte de un "escrito anónimo" recibido junto con otros ya publicados como "comentarios" en el post "O Mazote de Ares".
Con ellos el remitente, porque proceden todos de la misma dirección I.P., pretende comenzar la campaña municipal ensalzando al Alcalde aresano Julio Iglesias y darle caña al BNG.

Lo sentimos, porque con fans, valedores y detractores así de bordes y zafios, que emplean la adulación y maledicencia para conseguir sus propios fines no beneficiarán mucho a unos ni perjudicarán a otros.
Más bien aconsejariamos a ámbos que escapen de estos asesores interesados y de lenguaje soez que se descalifican por sí mismos. Ya que si no obtienen lo que buscan con estas actitudes, no dudarán en opinar todo lo contrario. El asunto es su medre personal a costa de lo que sea: lisonjas e insultos.

Ahí va el retazo:

25/12/20010
Bonas noites:

Creo que es una operación del Bloque para obstaculizar la marcha de Julio Iglesias Redondo para su triunfo primero como Alcalde de Ares y después como Presidente de la Xunta de Galicia.
Julio Iglesias Redondo es un hombre capaz e inteligente. Que puede liderar un proyecto primero aresano y tener un gran éxito personal y profesional como político. Y después su ascenso para la Presidencia de la Xunta de Galicia. Un ascenso necesario para el bien de Ares y de Galicia.


Todo esto de volver al Mazote es "joder" al Alcalde y fastidiarle. O pretenderlo. El Bloque está pasando por un gravísima crisis política y de credibilidad, y están buscando caras nuevas independientes a las cuales instrumentalizar.

Julio Iglesias Redondo tiene muchísimo tirón. Muchísimo y sabe ganar elecciones, apoyos e influencias poderosas y populares. Ares le necesita si quiere aprovechar esta oportunidad histórica.


Lo del Bloque y los nombres de las calles es "joder", "meter los dedos en el ojo" y "marcharse riendo". Su espacio político ha sido absorbido por el PSG-PSOE.
Estamos casi en campaña electoral para las municipales y tratan de "meter el nabote en la cima del mazote para que los machotes puedan presumir de calzotes en la brega del pendón del osote". Bueno, mejor si todos muertotes; si dependiera del Blocote.

Ares y Federico García Expósito son la misma substancia espiritual. La columna vertebral de Ares es Federico García Expósito. Fue íntimo amigo de Curros Enríquez que le nombró Delegado en La Coruña del Centro Gallego de La Habana. Un periodista protagonista ayuda mucho al prestigio de la profesión, además de que su tirón ayuda a Ares a salir del anonimato.
...........

Somos muchísimos que queremos a Federico García Expósito y cada vez seremos más, en cuanto su vida pueda ser llevada al cine, como pretendemos los que vemos necesario (por los tiempos de decadencia moral y ética absoluta que vivimos) estimular su conocimiento y ejemplo.

====================================================
Sin tener ya nada que ver con esto, incluimos un discurso vacío, que es de los que emplean los dirigentes para no decir nada:

Bla, bla, bla, ......

Queridos compañeros.

El nuevo modelo de actividad de la organización obstaculiza la apreciación de la importancia de toda una serie de criterios ideológicamente sistematizados en un frente común.

Incluso bien pudiéramos atrevernos a sugerir que la complejidad de los estudios de los dirigentes exige la precisión y la determinación de las condiciones de las actividades apropiadas.

Los superiores principios ideológicos condicionan que la superación de las experiencias periclitadas ayuda a la preparación y a la realización de las básicas premisas adoptadas.

Así mismo, el inicio de la acción general de formación de las actitudes nos obliga a un exhaustivo análisis de las direcciones educativas en el sentido del progreso.

La práctica de la vida cotidiana prueba que un relanzamiento específico de todos los sectores implicados permite en todo caso explicitar las razones fundamentales de toda una casuística de amplio espectro.

Por otra parte, y dados los condicionamientos actuales una aplicación indiscriminada de los factores confluyentes habrá de significar un auténtico y eficaz punto de partida del modelo de desarrollo.

Es obvio señalar que el desarrollo continuo de distintas formas de actividad asegura en todo caso un proceso muy sensible de inversión de las directivas de desarrollo para el futuro.

Pero pecaríamos de insinceros si soslayásemos que nuestra actividad de información y de propaganda implica el proceso de reestructuración y de modernización de los elementos generadores.

Sin embargo, no hemos de olvidar que el aumento constante, en cantidad y extensión, de nuestra actividad facilita la creación del sistema de formación de cuadros que corresponda a las necesidades.

El afán de organización, sobre todo el proceso consensuado de unas y otras implicaciones concurrentes cumple deberes importantes en la determinación de las actitudes de los miembros hacia sus deberes ineludibles.

De igual manera, el reforzamiento y desarrollo de las estructuras cumple un rol esencial en la formación del sistema de participación general.

No es indispensable argumentar el peso y la significación de éstos problemas, ya que la consulta con los numerosos militantes deriva en una directa incidencia superadora de las condiciones financieras y administrativas existentes.

Las experiencias ricas y diversas muestran que la estructura actual de la organización garantiza la preparación de un grupo importante en la formación de las nuevas proposiciones.

No es indispensable argumentar el peso y la significación de éstos problemas, ya que la realización de las premisas del programa ofrece un ensayo interesante de verificación de las formas de acción.

Pero pecaríamos de insinceros si soslayásemos que nuestra actividad de información y de propaganda garantiza la preparación de un grupo importante en la formación de toda una casuística de amplio espectro.

Incluso bien pudiéramos atrevernos a sugerir que el reforzamiento y desarrollo de las estructuras habrá de significar un auténtico y eficaz punto de partida del modelo de desarrollo.

Por otra parte, y dados los condicionamientos actuales la consulta con los numerosos militantes ayuda a la preparación y a la realización de las nuevas proposiciones.

La práctica de la vida cotidiana prueba que el proceso consensuado de unas y otras implicaciones concurrentes implica el proceso de reestructuración y de modernización de las actitudes de los miembros hacia sus deberes ineludibles.

Sin embargo, no hemos de olvidar que la complejidad de los estudios de los dirigentes facilita la creación de toda una serie de criterios ideológicamente sistematizados en un frente común.

El afán de organización, sobre todo la superación de las experiencias periclitadas ofrece un ensayo interesante de verificación de las condiciones financieras y administrativas existentes.

Los superiores principios ideológicos condicionan que el aumento constante, en cantidad y extensión, de nuestra actividad deriva en una directa incidencia superadora de las formas de acción.

Las experiencias ricas y diversas muestran que la estructura actual de la organización exige la precisión y la determinación de las básicas premisas adoptadas.

De igual manera, el inicio de la acción general de formación de las actitudes nos obliga a un exhaustivo análisis del sistema de participación general.

Es obvio señalar que un relanzamiento específico de todos los sectores implicados obstaculiza la apreciación de la importancia de las directivas de desarrollo para el futuro.

Así mismo, la realización de las premisas del programa asegura en todo caso un proceso muy sensible de inversión del sistema de formación de cuadros que corresponda a las necesidades.

Por otra parte, y dados los condicionamientos actuales el nuevo modelo de actividad de la organización cumple un rol esencial en la formación de los elementos generadores.

Sin embargo, no hemos de olvidar que el desarrollo continuo de distintas formas de actividad cumple deberes importantes en la determinación de las condiciones de las actividades apropiadas.

Pero pecaríamos de insinceros si soslayásemos que una aplicación indiscriminada de los factores confluyentes permite en todo caso explicitar las razones fundamentales de las direcciones educativas en el sentido del progreso.

De igual manera, la superación de las experiencias periclitadas ayuda a la preparación y a la realización de las básicas premisas adoptadas.

Las experiencias ricas y diversas muestran que el aumento constante, en cantidad y extensión, de nuestra actividad deriva en una directa incidencia superadora de toda una serie de criterios ideológicamente sistematizados en un frente común.

El afán de organización, sobre todo nuestra actividad de información y de propaganda asegura en todo caso un proceso muy sensible de inversión de las nuevas proposiciones.

Así mismo, la consulta con los numerosos militantes ofrece un ensayo interesante de verificación de las condiciones de las actividades apropiadas.

Es obvio señalar que el inicio de la acción general de formación de las actitudes garantiza la preparación de un grupo importante en la formación del sistema de participación general.

Incluso bien pudiéramos atrevernos a sugerir que el nuevo modelo de actividad de la organización facilita la creación de los elementos generadores.

Los superiores principios ideológicos condicionan que el proceso consensuado de unas y otras implicaciones concurrentes exige la precisión y la determinación de las formas de acción.

La práctica de la vida cotidiana prueba que la estructura actual de la organización nos obliga a un exhaustivo análisis de las direcciones educativas en el sentido del progreso.

No es indispensable argumentar el peso y la significación de éstos problemas, ya que la complejidad de los estudios de los dirigentes cumple deberes importantes en la determinación de las condiciones financieras y administrativas existentes.

Es obvio señalar que el reforzamiento y desarrollo de las estructuras habrá de significar un auténtico y eficaz punto de partida del sistema de formación de cuadros que corresponda a las necesidades.

Las experiencias ricas y diversas muestran que el desarrollo continuo de distintas formas de actividad cumple un rol esencial en la formación de las actitudes de los miembros hacia sus deberes ineludibles.

Por otra parte, y dados los condicionamientos actuales un relanzamiento específico de todos los sectores implicados obstaculiza la apreciación de la importancia de las directivas de desarrollo para el futuro.

La práctica de la vida cotidiana prueba que una aplicación indiscriminada de los factores confluyentes implica el proceso de reestructuración y de modernización de toda una casuística de amplio espectro.

Los superiores principios ideológicos condicionan que la realización de las premisas del programa permite en todo caso explicitar las razones fundamentales del modelo de desarrollo.

De igual manera, el reforzamiento y desarrollo de las estructuras cumple un rol esencial en la formación de las nuevas proposiciones.

El afán de organización, sobre todo un relanzamiento específico de todos los sectores implicados asegura en todo caso un proceso muy sensible de inversión de las condiciones de las actividades apropiadas.

Incluso bien pudiéramos atrevernos a sugerir que nuestra actividad de información y de propaganda nos obliga a un exhaustivo análisis de las actitudes de los miembros hacia sus deberes ineludibles.

Pero pecaríamos de insinceros si soslayásemos que el proceso consensuado de unas y otras implicaciones concurrentes obstaculiza la apreciación de la importancia del sistema de formación de cuadros que corresponda a las necesidades.

Sin embargo, no hemos de olvidar que la realización de las premisas del programa ofrece un ensayo interesante de verificación de las direcciones educativas en el sentido del progreso.

No es indispensable argumentar el peso y la significación de éstos problemas, ya que la complejidad de los estudios de los dirigentes facilita la creación de las básicas premisas adoptadas.

Así mismo, el inicio de la acción general de formación de las actitudes ayuda a la preparación y a la realización de las condiciones financieras y administrativas existentes.

Es obvio señalar que la superación de las experiencias periclitadas implica el proceso de reestructuración y de modernización de toda una casuística de amplio espectro.

Por otra parte, y dados los condicionamientos actuales la consulta con los numerosos militantes deriva en una directa incidencia superadora de toda una serie de criterios ideológicamente sistematizados en un frente común.

El afán de organización, sobre todo la estructura actual de la organización cumple deberes importantes en la determinación de los elementos generadores.

De igual manera, el desarrollo continuo de distintas formas de actividad habrá de significar un auténtico y eficaz punto de partida del sistema de participación general.

Así mismo, el aumento constante, en cantidad y extensión, de nuestra actividad exige la precisión y la determinación de las directivas de desarrollo para el futuro.

La práctica de la vida cotidiana prueba que el nuevo modelo de actividad de la organización permite en todo caso explicitar las razones fundamentales del modelo de desarrollo.

Pero pecaríamos de insinceros si soslayásemos que una aplicación indiscriminada de los factores confluyentes garantiza la preparación de un grupo importante en la formación de las formas de acción.

Incluso bien pudiéramos atrevernos a sugerir que el inicio de la acción general de formación de las actitudes permite en todo caso explicitar las razones fundamentales de las direcciones educativas en el sentido del progreso.

Las experiencias ricas y diversas muestran que la realización de las premisas del programa ofrece un ensayo interesante de verificación de las nuevas proposiciones.

Por último, y como definitivo elemento esclarecedor, cabe añadir que el desarrollo continuo de distintas formas de actividad habrá de significar un auténtico y eficaz punto de partida de las directivas de desarrollo para el futuro.

martes, 2 de noviembre de 2010

DIA DE DEFUNTOS: A Santa Compaña inaugura o Mazote de Ares


DIA DE DEFUNTOS: A Santa Compaña inaugura o Mazote de Ares.

Contoumo hoxe pola tarde un amigo chanteirés co que sempre falamos cousas de antes e de agora referidas a nosa terra.
Este compañeiro ultimamente vai moito os domingos o Convento de Santa Catalina en Montefaro, porque di que na cantina do Mosteiro, Moncho ponlle co viño unhas tapas exóticas con sabor tailandés.

Pois colleu tal amistade co cantinero, que ata invitouno a asistir a cea que fixo unha cuadrilla de costume na noite dá data de Santos o primeiro de novembro.

Alí, na cea, coincidiu tamén cun Preboste aresán con quen falou moito sobro dás tradicións e cousas de toda a bisbarra aresán.

A cea acabou con queimada. E despois de botar unhas gorentosas cuncas, meu amigo decidiu baixar hate Ares acompañando o Preboste, pois a conversa era fluída e plácida.

Colleron a estrada de Chanteiro e cando chegaban a Ares, xa alboreaba o Día de Defuntos.
Entón entraron pola remodelada Avenida do Mazote e oíron como un repique de campás en son lastimeiro que semellaba o toque a morto.
O ceo estaba cheo de nubes que semellaban bandeiras e estandartes. De seguido síntese unha algarabía de música de gaitas, pandeiros, aturuxos e foguetes.
Sentiron entón a evocación de tempos xa pasados, do que viñan falando e acórdanse do que dixo o poeta dá nosa estirpe:

"Sen ti, perpetuamente estou pasando
Nas maiores alegrías, maior tristeza".

E daquela empezaron xa a ver ao lexos, como unha ringleira de vagalumes lucentes en procesión que ao irse achegando reconoceron como a Santa Compaña, en interminábel desfile relixioso.

Hasta puideron identificar algúns dos integrantes daquela ringleira de mortos con túnicas brancas e lume non peito que levaban estandartes, gallardetes e bandeiras.

Puideron, segundo me contou, identificar a persoeiros defuntos de todo o Concello aresán.

Justo Montero, derradeiro Alcalde franquista ía con Antucho e Ardá do Radio Cine, levaban a insignia do Aguia Imperial e a Crus do Movemento Nacional que portaban os funcionarios: Quico, Pancho e Sueiras "Manolito O Carramán".
Outro alcalde, este o republicano Benito Feijó, que tivo que exilarse, ía coa bandeira tricolor republicana.
Pepe Gil, primeiro alcalde desta nova etapa democrática levaba un gallardete dá bandeira azul e branca e camiñaba dereito o camiño de Pedrós onde obtivera tódolos votos coa promesa de que lles abriría o camiño cara a Ares, cousa que fixo.

Pola banda dá Ciscada asomou o Alcalde Independentista de Caamouco, Gaspar Rodríguez. E detrás viña un veciño chamado Juan, que dicía en voz alta: ¡Xente coño!

Puideron ver tamén a varios caciques de Ares. Entre eles destacaba o terrateniente Antonio Vilar, flanqueado dous seus valedores e rendeiros: Celestino por Ares, Pepe dá Torre por Cervás e Paco de Pego por Chanteiro.

Xa bastante atrás viña Xen-Xen coa bandeira gai do Arco Iris e deseguido estaban o tatexo Cachirulo, Horacio dá Xuaneta, Perrentín e Garrafón. Este último berraba: "Por terra, mar e aire. E por baixo da auga". ¡Imos todos para a Borrachería!.

Camiñando cara a Chanteiro viron a "Chuchú", que fora veciño deste lugar, acompañado de Chiste, Molotóf e Pimborete.
Chuchú levaba unha sotana de cura e cantaba así:

"Antes que estabamos vivos
comiamos destes figos.
Agora que estamos mortos,
nin de éstes nin dos outros"
--------
As plumas pa os mariñeiros
a galiña para o Capitán.
Eramos quince no cofre do morto,
hai que degolar á tripulación".

Na lexanía continuaba coa súa ladaíña: "Díos che sálve, salve María. Chea es, es de graza ...."

Un pouco mais atrás seguíao "Ché de Rozas" que berraba: "En Chanteiro, hai nibueiro, polo Cucheiro ..."
"E viñan dá Esclavitú, e viñan dá Esclavitú, tocando coa ma non cú..
As viuvas tamén fo..., as viuvas tamén fo... ,
Tamén foron como as outras.
¡Que che pinjo, María que che pinjo..."
¡Que che pinjo, María da Julita!

Moita mais xenta había. Belarmino o dá "Estrela" ofrecía "jaibolos", Hermelinda cos periódicos.
Viron O Parrocho, a Mondito do Muiño, ....

En fin, unha ringleira de figuras que se perdían na lexanía dá Noite de Santos e Alborada de Defuntos, na que aquela Santa Compaña se lles ocorreu inaugurar o "Camiño do Mazote", nesta data que agora queren chamar Samain ou Halloween, e que nos recordamos de nenos como o Día dos Meigallos ou Mingallos e faciamos calaveiras de melóns.

martes, 19 de octubre de 2010

MUNICIPALES 2011 - Primarias Digitales en Ares

FRACASÓ LA REUNIFICACIÓN POPULAR

Como en todas partes (pero sin primarias, todo digital), comienzan aquí los movimientos preelectorales a las Municipales de mayo 2011 al Concello de Ares.

Por parte de la derecha, hubo un intento de reunificar nuevamente esta opción política.

Se intentó directamente desde la cúpula popular de Santiago, con llamadas telefónicas. Se trataba de que Luis Cendán, escindido en la Nueva alianza, liderara esta formación para reconducir así el PP a una posible recuperación del mandato en Ares. Algo que no se vislumbra con la división actual y dada además la degradación que se le atribuye al candidato Manuel Cendán, que puede incluso ser inhabilitado si sale pronto el juicio que se la sigue por "fraude electoral en el año 2003". (Ya se sabe que la Justicia además de mala es también lenta. Cuando llega ya pasaron los efectos).

Bueno, pues las intensas negociaciones que se dieron con el fin indicado, parece que no dieron el fruto deseado de "unificar la derecha". Y eso que se emplearon a fondo .....

Durante los últimos tiempos, incluso visitó asiduamente la villa de Ares, con esta misión encomendada, un Delegado Popular Ferrolano, que aparece en las fotos tomadas en Ares.

Luis Cendán "el hijo pródigo" en esta caso, perdonado y gratificado no quiso volver al redil de "la casa Común".

No ocurrió lo mismo que un hecho similar en Mugardos, cuando el alcalde Ramón Toimil, expulsado durante cuatro años en que actuó como "grupo independiente", volvió al redil del rebaño socialista cuando se lo propusieron en las siguientes elecciones.

NAL

Aquí no sucede así y Luis Cendán irá con su grupo independiente de "Nueva Alianza".

PP

Su gemelo Manuel Cendán, aún tocado del ala y si no surge otra alternativa, liderará la formación conservadora del PP.

PSOE

Julio Iglesias actual Alcalde, será candidato del PSOE.

Y exultante por su labor durante estos años, piensa que va obtener suficiente mayoría (siete), como para gobernar en solitario, sin apoyos y sin depender de nadie. Es decir, un poco mejor que ahora.

Sin embargo, el batacazo puede estar asegurado. Y entonces ¿a quién se va arrimar?

Con el BNG no será nada fácil, dada su actitud actual de menosprecio con esta fuerza que lo aupó a la Alcaldía.

¡Tendrá que "tocar" a Luis Cendán!, que se vislumbra como la "solícita novia" de todos.

BNG

El BNG, por su parte y si Doval cumple su anuncio de no presentarse encabezando la lista, tendrá que optar por nuevo candidato o candidata, que parece están ya debatiendo internamente y para lo que suenan ya varios nombres de "miembros y miembras", como diría la Ministra de in_Cultura, alguno de Ares y otros de las Parroquias.

Entre ellas la de Helena Veiguela, anterior Directora General de Promoción Industrial y de la Sociedad de la Información.

Así están las cosas, en este tono distendido que tanta falta hace, en la Política que padecemos.

martes, 2 de febrero de 2010

ZAPATERO, ¡ Ora pro nobis !

Obama acaba de desmontar a "Conxunción Planetaria", ao refusar o Cume bilateral europea de Madrid, ao mesmo tempo que frea no seu país os programas de exploración lunar da NASA.

Tamén pon en eclipse ao astro europeo Zapatero e imponlle a penitencia de
mandalo a rezar.

Zapatero, obediente a cambio da foto, implorará á Divina Providencia para encomiarlle e pedirlle cousas convenientes, segundo a definición do Catecismo.


Son estas a cousas xocosas que están ocorrendo neste ano da "Conxunción Planetaria", que vaticinou Leire Pajín, e que continuarán cos rezos de Zapatero e Obama en 4 de febreiro con motivo do "Almorzo Nacional da Oración", do grupo cristián conservador "A Familia".

Non coñecemos aínda se Zapatero levará ás súas fillas, porque tamén elas podería darlle un toque exotérico ás cerimonias do evento.

video

lunes, 28 de diciembre de 2009

Alcalde JULIO IGLESIAS a la Unión Europea

ZAPATERO PODRIA NOMBRARLE PRESIDENTE DE LA COMISION EUROPEA CONTRA LA PIRATERIA

Según ha transcendido hoy, en medios cercanos al Secretario de Estado para la Unión Europea Diego López Garrido, una de las primeras medidas que tomará Zapatero como Presidente de turno de la UNION EUROPEA, será la de crear una COMISION EUROPEA CONTRA LA PIRATERIA.

Para este cargo, manifestó asimismo, que suena como Presidente el actual Alcalde de Ares (A Coruña) y Ex –Director Xeral de Xustiza da Xunta de Galicia D. Julio Iglesias Redondo.

El cometido de esta nueva Comisión será, tanto luchar contra la piratería en el Océano Índico como la piratería también en la red de Internet.

Por lo tanto, los socialistas de Ares podrían quedar descabezados y deberán buscar un nuevo candidato para las Municipales del 2011.

Se rumorea, en los corrillos aresanos, que bien podrían promocionar a uno de los integrantes de la pasada candidatura, que si bien no resultó elegido, merodea todos los días por las oficinas municipales parece que asesorando.

Suenan además otros nombres, que incluyen incluso al nuevo fichaje procedente del PP y expulsado recientemente de esta formación, que ya hace unos días solicitó su integración en la formación socialista aresana y está pendiente de que le concedan una asignación como liberado, además de cargo que podría ser perfectamente el pendiente de cubrir de Espía Municipal.

Entradas populares más vistas

Entradas

Páginas vistas en total