Esto vai de Parvos, Policias e Multas.

Isto vai de Parvos, Policias e Multas.

De todos e coñecido a satisfación que lles produce aos "tontitos", - como lles chama a Vicepresidenta do Congreso doa Celia Villalobos -, vestirse con roupa e atributos policiais e militares.
Xa o contei noutra ocasión:
Dalle a un bobo unha gorra de prato, un chaleque reflectante e xa se cré ou rei do mambo.
E si enriba lle dás a porra, o bloque de multas e agora tamén unha cámara de retratar. Entón xa é a reostia !!

Onte mesmo atopei nunha tasca en Caranza, un parviño que me saludou militarmente e logo tocándose a chaqueta verde cuns distintivos díxome: "son garda civil". Eu claro, asentín. Pois eu son cura, reposteille.

Todos coñecemos casos locais: Pichi e Pachara en Ferrol. Tucho Calé en Mugardos e Ares.
Tucho Calé aparentaba ser garda e mesmo multaba.
Nunha ocasión armado coa súa gorra de prato e visera, silbato, bloque de notas e lápis; púxose a dirixir ou tráfego en Ares nun día de festa.
 
Na rúa dous Anxos montou a de deus.: Paraba coches, desviabaos dá rúa, unha parranda completa. Vin como unha muller botouse a chorar ao volante, cando lle obligou a cambiar de direición.

Noutra ocasión Pachara, plantóuseme diante do coche cando pretendía aparcar no Cantón de Ferrol e custóume botalo fora, porque ainda rosmando amenazóume con ir buscar a Policía de Ferrol, cousa que facía con frecuencia. Pachara era perigoso, porque a Policía prestaballe atención, xa que colaboraba con eles e mesmo era un confidente.

Pois indo xa ao grau, nestes días pasóume tamén outro caso esperpéntico, pero xa mais serio pois hai cartos por medio.
Multáronme por "estacionar sobre la acera" na rúa Aviador Franco de Ares, que como ben coñecemos carece precisamente de beirarrúas.
Coido que neste caso non foi Pachara ?.

Naide me avisou desta sanción, que por certo xa abonei ainda que con muito door. Porque sinto que eses cartos non foran para mercarlle uns zapatiños a miña neta, que leva tempo pidíndomos.

Como dicía esa multa nunca me foi comunicada, porque cando Correos deixou o aviso non buzón non poiden recollelo e pasou o tempo e devolveriano a Deputación.

Pero ao ver este aviso enseguida decateime de que facía varias datas, alguén me berrara en Ares cando ía entrar non coche: "Oe !!, Os Pitufos sacaronche un foto ao coche". Resposteille: "será que lles gustou", e seguín.

Sen embargo, menos eu, dá multa enterouse toda España, pois saleu ate non BOLETIN OFICIAL DO ESTADO. Ademais na Deputación, TESTRA, Pyramid Consulting, TienesMultas?.com, etc.

¡Manda Carallo!

Desde esta última aseguradora chamaronme por teléfono para dicir que a multa era recurrible por defectos de forma e mesmo de redacción.
Cando lles dixen que xa estaba abonada, pasmaron. Pois eles podían actuar e mesmo anulala.

 

Unha multa digna e merecente de ser da autoría de Pachara

E claro que a redación era pésima: "estacionar sobre la acera", nunha rúa sen aceiras nin beirarrúas.
E lembreime doutra multa que lle puxeran preto de Bazán a un paisano que textualmente poñía en causa dá sanción: "Aparcar en cona proibida".
Moi sexi !!

Remato xa con moita graza, pois comparto o que me dixo o Alcalde de Ares, cando lle mentei o caso : "Son uns cabróns"
Ou serán como os "tontitos dá Villalobos", pero con mala ostia ?
As malas linguas din que as multas, ademais de aleatorias tamén son selectivas. Así que tranquilo Almodovar, que a tí non che tocarán. ¡Faltaría mais!

Teremos que voltar a aquelo de " EN ARES, NON TE PARES " ???

CONFIRMADO: A PAPANATERIA EXISTE E ESTA ESTENDIDA NA SOCIEDADE.

Nos tratan como carneiros. E aceptamos.

CONFIRMADO:  A PAPANATERIA EXISTE  E  ESTA ESTENDIDA NA SOCIEDADE.
- Pois entón, que siga o enterro !!

O sentido moral é de gran importancia. Cando desaparece dunha nación, toda a estrutura social vai cara ao derrube. Alexis Carrel. 

  A degradación moral xa fai tempo que se instalou en España.

A iso contribuíron unha serie de factores, entre os cales descolan os  programas lixo da TV".
Fomentouse a idea de admirar a xente famosa, non polas súas calidades de vida esforzo e formación. 
Máis ben por todo o contrario:
Persoaxes saídos de escándalos, pailáns  ben situados, xente de malvivir e seudo-políticos corruptos que fomentaban os "pelotazos" a calquera prezo.

Inducíronnos ao malgasto e vivir do conto, como eles predicaban e practicaban.
 
Despois veu a burbulla inmobiliaria, que produciu pingües beneficios a promotores, construtores, Bancos e propietarios de solares. Se derrubaron vivendas habitables para levantar promocións de pisos, mansións e chalés nas zonas de costa, degradando os espazos naturais.

Todo iso produciu un crecemento desmedido e rápido dunha actividade económica e financeira, nun breve lapso de tempo, co gran incremento do emprego no sector, do número de axencias inmobiliarias, das vendas de vivendas e dos beneficios dos promotores, correspóndese ao que se denominou "boom" inmobiliario, ou  "boom" do sector da construción.

Pero, como tiña que suceder, todo veu abaixo cal becerro de ouro.

E agora sufrimos as consecuencias. Pero non as sufrimos todos. 
Os que fixeron os "pelotazos", teñen o seu beneficio a recaudo e ninguén lles mete man no seu saco da avaricia.
Os bancos creban e o Estado, é dicir os contribuíntes que nada tiveron que ver nisto, son os que temos que salvalos inxectando enormes cantidades de diñeiro que hai que detraer dos servizos sociais, educación, sanidade, pensións, salarios e paro.
Mentres tanto os banqueiros que malxestionaron as Entidades, porque lles interesaban un pemento, márchanse de rosiñas asegurándose antes dunhas pornográficas liquidacións e a blindaxe de enormes pensións vitalicias, ademais de fichar por outras Empresas ás que beneficiaron durante os seus mandatos.
 

E os políticos mirando para outro lado, cos seus organismos de control paralizados ou dando informes falsos para favorecer a defraudación, porque eles e os seus partidos tamén recollen as migallas e faragullas.

 Tendo ademais a ocasión de cando deixen os seus cargos atopar enchufe para eles e os seus familiares nas Empresas mal vendidas aos especuladores ou favorecidas por eles.

Non fai falta insistir, vémolo todos os días nos noticiarios: Casos Gürtel, ERES andaluces, Operación Vigin, Malaya, Campión, Bankia, Orquestra, ....
A relación é interminable, do mesmo xeito que os implicados, que nunca devolven nada e viven folgadamente. Urdangarín, Matas, Dorribo, Conde, Rato, Botín, Camps, ......... Non sigo. ?

Pero o gracioso é que a xente que o sofre, protesta dunha forma sumisa. É coma se fose unha fatalidade. Hai que foderse e amolarse.
Non chegan a pensar que hai uns culpables da situación. Pensan que é o destino que os está tratando mal.
Dalgún xeito, os afectados, seguen admirando aos seus depredadores. E algúns din que eles se puidesen farían o mesmo ou peor. ( ? )

É dicir, que quizá temos o que merecemos. Chegamos a esta degradación moral, porque alguén se preocupou de que así fóra, mediante o control da televisión, os medios, a formación e o ensino.
Formouse na cidadanía unha lexión de PaPanatas.

CONFIRMADO: O PAPANATISMO IMPERA. Xa nos abarca a unha maioría.

PAPANATISMO = Actitude que consiste en admirar algo ou a alguén de xeito excesivo, simple e pouco crítica.
Excesiva credulidade e simpleza. Miramos para o dedo, cando este sinala a Lúa.
O Papanatismo existe, é a actitude que consiste en admirar algo ou a alguén de xeito excesivo, simple e pouco crítica.
Papanatas, procede de "papar nata", coloquialmente é a persoa simple e crédula ou demasiado cándida e fácil de enganar.

Papanatería  é a excesiva simpleza, inxenuidade, credulidade e facilidade para ser enganado.
A papanatería vive instalada nas entrañas dous usos sociais. Levado aos extremos a papanatería desemboca na subnormalidade.
Típica papanatería é a de quen pensa que os únicos partidos que existen son os dous corruptos de sempre.
 É grazas a xente así que sempre saen elixidos os mesmos.
A papanatería tan estendida é signo de decadencia.
A papanatería e esa mentalidade culturalmente reaccionaria enquistada na periferia cultural que pretende apropiarse dela e dicirnos o que temos que facer, pensar e ler.

O lamentable complexo de inferioridade e a papanatería que afecta a sociedade e moitos sectores dá intelixencia española na súa relación co mundo europeo e occidental.

Non fai falta o servilismo nin a papanatería para reclamar o que en xustiza corresponde.

O pailán e provinciano é adicto ao papanatismo e ao pensamento pequeno.
Copiar mal antes que arriscarse a pensar en por si, para que nada cambie, envolver en discursos cheos de conceptos importados a incapacidade de enfrontar calquera cambio realmente serio.

Regodearse no diagnóstico infinito e reescribir tópicos pero nunca saír da área de seguridade máis próxima. Trátase de facer ver que se está ao día pero sen cambiar nunca a lóxica inercial.

O papanatismo é a renuncia a pensar. Non podemos practicar un management  papanatas.
Coñecer novos conceptos, novas tendencias, novas experiencias é fundamental, pero porqué é a base para facernos pensar e non para aforrarnos a construír un criterio propio.

Pero é moito máis fácil practicar o PaPanatismo, admirar masoquistamente aos que nos zurran e volver votalos para que nos sigan arreando, pois se por moitos de nós fóra fariámolo igual ou peor.
                                                        - - - - - 0 0  - - - - - -

O paisano que levaban a enterrar, porque non tinga que comer e lle ofreceron un saco de fabas, preguntou
- Cocidas ou sen cocer?
Repostáronlle
- Sen cocer
E dixo: - Pois entón, que siga o enterro !!

O alcaldable Cendán, polo PP de Ares, novamente imputado.

Os imputados que van nas listas electorais, teñen boa cobertura.

É dicir, que están apoiados por os seus respectivos partidos.
Poida que sexa en parte para contentalos, acalalos e que "non tiren de manta", porque o que comete unha fecharía, ten o apoio ou polo menos o coñecemento doutros "affaires". E, claro "non vaia cantar" e enmerdar. Mellor telos contentos nas Listas de Candidatos ou buscarlles un "choio", tipo Baltar en Ourense.

O termo "tirar de manta" púxoo en boga Luís Roldán o que fose Director Xeneral da Garda Civil e que estivo a piques de ser nomeado Ministro de Interior do Goberno Socialista.
Cando se lle descubriron todas as súas fraudes e texemanexes, foi cando ameazou con "tirar da manta" e descubrir mais implicacións.

Pero non o fixo, se non que desapareceu nunha operación rocambolesca.
Máis tarde foi capturado noutra escura operación, con certas complicidades, para ser xulgado só por algunhas cousas. Pero non "tirou da manta". Cumpriu a súa pequena condena e xa é un cidadán libre que pode dispor de todo o saqueado e roubado.

Porque non devolveu nada do seu botín defraudado, tanto dos fondos reservados, das obras de casas-cuarteis e do dos orfos da Garda Civil.

Isto é "Jauja", para algúns claro. ¡¡

País !!, de Forges.

O alcaldable Cendán, polo PP de Ares, novamente imputado.

¡Que lle tiren do rabo !!

HUM@RADAS

HUM@RADAS

Así rapidiño, "a fume de carozo", vou botar unhas "hum@radas" para amenizar o estado de crispación en que nos atopamos, por todo o que está caendo e polas circunstancias que nos toca sufrir, a uns mais que outros. Como pasa sempre, pois a corda rompe sempre pola zona mais débil.
Disque todo é pola crise, que uns poucos provocaron. Pero que eses mesmos non a sofren, si non que todo o contrario, a eles dálles bos beneficios. E se non se entende, baste mirar para as Financeiras, Bancos e o que deron en chamar "Os Mercados", que medran e medran.
Reparten beneficios arreo, teñen prebendas, retiros e blindaxes millonarios, e por enriba contratan aos políticos que os beneficiaron para facelos partícipes dá "esmorgada" e "mamandurria".

Rinse nos nosos fociños, dándolles subvencións públicas para axudar a estas financeiras usureiras. Mentres aos pequenos impositores e obrigados "domiciliados" que achegan as súas miserias, case por imposición, pois ninguén se libra sen ter que "abrir unha conta", soportan o roubo e usura de cotas, gastos, réditos, descontos, e hipotecas que os saquean, sen nin sequera poder acceder a un crédito, con abusiva taxa de interese, cando as circunstancias e situación vital así o requiren.
Soio lles prestan a quen ten xa dabondo, aínda que logo non o paguen, pois a estes perdóanos, porque son dá mesma "manada". E xa sábese: hoxe por tí e mañá por min.
Razón ten o dito que dí que: "se lle debes un millón a un Banco, tes un problema; pero se lle debes mil millóns o problema teno o Banco".

E mentres tanto ¿que fai a "clase política", os gobernantes e demais "fauna" de "xente de malvivir", que segundo as enquisas e o principal problema deste país, despois do paro ?.
Pois nada!, adoralos cal becerro de ouro, porque son os que lles sosteñen os seus privilexios.
Non todos, iso faltaría, pero moitos deixaron de ser "descamisados" que foron, para gozar agora duns privilexios dos que nunca alcanzarían se non se "meteran nesa política lixo". "Se non me aproveito eu, outro se aproveitará", ese é o lema que teñen. ¡De peniña!.

E así ocorren as cousas que saen:
Recortes aos traballadores, retrocesos impensables logrados con esforzo, sangue e moitos anos de loita. Desprezo aos parados, xubilados, menesterosos, dependentes, indixentes, deficientes. ¡Escoira! , para eses políticos irresponsables, prepotentes e dende logo moi mediocres!.

A xente decente non transita por ese camiño!

E logo, tomar medidas de burla e risa, verbi gratia:
Privatización dás Caixas, Lei Sinde, espiar uns a outros, liortas polas listas electorais, pínganllos de traducción cando todos se entenden, soldazos intocables, suntuosos gastos superfluos, dilapidacións de subvencións en Gaiás, aeroporto de Cidade Real, Administracións dobres e paralelas para enchufismo e clientela, organismos arcaicos e innecesarios (Autonomías e Concellos en exceso, Deputacións antiguas , Senado sen función algunha, 17 Valedores do Pobo que non resolven nada, representacións exteriores).
Apartacións millonarias a entes totalmente independentes do Estado como son a Igrexa Católica, Partidos Políticos, Sindicatos e algunhas ONG's turísticas.
Un "paxe de conachadas" como diría calquer paisano, que se non fora porque hai xente que o pasa moi mal, nos mexariamos de risa.

Pero se sigo, non acabo.
A miña intención inicial era "mover a risa", e funme indo por outros derroteiros. ¡Non teño remedio, non puido evitalo !, non me coce o xenio.

A risa vouna deixar para a "Lei do Tabaco". Coas súas prohibicións e inducións a usar a delación para que interveña a "forza pública" con multas e represións. Coma se non tiveran outra cousa que perseguir?. ¡ Manda moito carallo !.

O "Tabaco", merece esta última reflexión.
Eu, como moitos mais, declareime ensumise con esta Lei.
Son consciente do nocivo do tabaco e de que hai que respectar a quen non fuma.
Pero o Estado non vea pola miña saúde cando véndeme directamente o tabaco, iso si cada vez mais caro. ¡ Miúdos Ingresos !.

Para a saúde tamén son malos os alcois, as graxas, o tráfico, os coches, o traballo penoso e en malas condicións de explotación, a contaminación, as festas, ...... ¡Magallón!, para que seguir.....
Coa "Lei do Tabaco", a primeira eh!, a "Lei Trini", foi a que me incitou a fumar algo (antes apenas o facía). E enganchoume algo. Así que sigo ... pussh, ......... de algo hai que morrer. (Sigo co ton de risa e broma).
Pero xa esta nova "Lei Pajín" dáme moito mais morbo. ¡Ponme! . Porque leva a situacións e cousas moi graciosas que observo e gústanme. ¡Que lle vou facer!
A xente ten que fumar fora, ás agachadas, burlando a vixíana, expoñéndose. ¡Toda unha aventura!

Vexo os fumadores que saen as portas dos bares e cafeterías, dificultando as entradas e saídas, tropezando e rozando, ¡que ben!.
Lles poñen cinceiros de pé, baixan as tóldellas se chove ou fai sol, ata nalgúns, eu xo os usei, poñen mesas e cadeiras onde teñen soportais. Xunto con estufas tipo cogomelos e biombos para prender lume sen que moleste o vento. ¡ A imaxinación o Poder !

As consumicións que se deixan na barra cando volves o mellor xa non a atopas. Xa a retiraron ou outros a beberon. Algúns piden permiso para sacalas para fora, e despois aproveitan para irse e esquecerse de pagar.
Os camareiros non dan controlado.

¡ Ate lígase, nesas concentracións tan próximas e de roce, nas portas.

O espectáculo e do mais divertido, sobre todo cando dan os partidos do fútbol, que miran a traveso dás cristaleiras. Pronto os bares poñerán as pantallas na beirarrúa.
Si, porque o fútbol e sacro. ¡España campioa!, faltaría mais!!
O fútbol e outros espectáculos son a deriva coa que os gobernos de quenda adormentan ao persoal, facéndoos evadir de todo o que está a caer.
A xuventude, sen presente nin futuro, non se decata. Parece adormecida, nin se moven.
Exemplo deberían tomar doutras épocas e ata do que xa está acontecer noutros países.

Mirar para ou Sur: Tunisia, Exipto, .. ... ., e o que virá.

Por aquí aguantamos o que esta a caer, aderezado cos trunfos deportivos, e as burlas do fume do tabaco.
Malo será? - ¡Que siga o enterro !!!!

Coa que está caendo, rumoréase que o grupo local do PP de Ares nas súas conversacións privadas, para facilitar os Orzamentos á minoría socialista gobernante, solicitaba -- nunha das súas peticións inconfesables --, que se lles concedese algunha "dedicación plena"; é dicir "liberar economicamente" a algún edil da súa formación.
¡Non mo podo crer!

Parece que os amaños para o apoio aínda ándanse a conseguir, tamén con negociacións e reunións secretas, levadas a cabo ata en ceas solemnes con marco monacal.

Os tempos son chegados de clarexar estas situacións.

Deixarse de coñas mariñeiras e actuar con nítida claridade.

Pois coa que está caendo actualmente, a xente ten que ir preparándose para ir votar o 1 de Marzo coa nariz tapada.

Arrecede o cheiro, e "mexan por nos e hai que dicir que chove".

¡Ei carballeira, o que me dea un pau doulle un peso!

Touriño no nota la crisis

Primero fue la reforma del despacho personal del presidente de la Xunta.

Le siguió la compra de su cuarto coche blindado de altas prestaciones.

Y ahora el despilfarro del dinero público en tiempo de crisis llega incluso a las salas de reuniones del complejo administrativo de San Caetano, sede del Gobierno gallego. 

La Xunta ha gastado cuatro millones de euros en la reforma de tres salas de este edificio, dos para reuniones del Ejecutivo que preside Emilio Pérez Touriño y los altos cargos de las consejerías, y otra para sus comparecencias ante la prensa.

Las obras, en la planta sótano del Pazo de San Caetano, fueron encargadas a la empresa Ferrovial y comenzaron a proyectarse en julio de 2007, si bien en octubre del pasado año todavía se encontraban en ejecución, pese a que la fecha para su finalización estaba fijada para diciembre de 2008. 

El secretismo con que se ha llevado esta reforma es tal que incluso un policía custodia la entrada a las salas en cuestión, impidiéndose cualquier acceso de personal no autorizado.
Según las fuentes consultadas por ABC, la apertura de estas salas se ha retrasado intencionalmente, ya que de trascender públicamente el abultadísimo coste de las reformas podría afectar al desarrollo de las elecciones autonómicas del 1-M, toda vez que vendría a devolver al primer plano informativo el uso que Touriño y su gobierno hacen del dinero público, tras conocerse el despilfarro en las obras de su despacho y su nuevo coche oficial, revelado por ABC en octubre.

Mobiliario de diseño y Touripedia
La principal de las salas reformadas es la que una vez por semana utilizarán Emilio Pérez Touriño y sus trece consejeros para las reuniones del Ejecutivo autonómico. Una vez más, el gusto por el lujo extremo del bipartito gallego se hace palpable. Preside la sala una mesa elíptica de las mejores calidades, de 5,60 metros de diámetro, con conexiones de sonido, formada por dos tableros sobrepuestos, que ha costado a las arcas públicas 26.284 euros.
La sala contigua, destinada a la reunión de los secretarios generales de cada consejería en que se preparan las sesiones del Consejo de la Xunta, no disfruta de las mismas comodidades. La mesa rectangular de 5,60x1,50 metros, con las mismas prestaciones para tomas de sonido y vídeo, «sólo» costó 7.735 euros, casi la cuarta parte que la anterior.
El mobiliario se completa con las sillas, donde tampoco se ha ahorrado en gasto, si bien hay todo un muestrario a gusto del político. Touriño y sus consejeros disfrutarán de unas sillas elípticas «modelo Oxford» de la exclusiva marca nórdica Fritz Hansen, tapizadas en piel y «de diseño clásico contemporáneo», con un precio unitario de 2.269 euros, casi cuatro veces el salario mínimo interprofesional, fijado en 600 euros.
La Xunta ha gastado cuatro millones de euros en reformar dos salas de reuniones y otra para prensa, en la planta sótano del Pazo de San Caetano
En total, la Sala del Consejo dispondrá de 19 de estos «asientos de aluminio pulido», lo que supondrán para el presupuesto de la Xunta un importe de 43.111 euros, más de siete millones de aquellas pesetas sólo en asientos para los miembros del ejecutivo autonómico.
Lujo de clase B
En la sala secundaria contigua, el lujo desciende un peldaño. El proyecto marca 18 asientos de aluminio, «modelo Aluminium Group» de la marca Vitra. Aquí se ha prescindido del cuero, ya que tienen un remate acolchado. Pese a la menor calidad, el precio apenas lo nota, ya que se trata de una silla de diseño. Cada una cuesta 1.960 euros, y el montante global asciende a 35.280 euros.
Pero como siempre hubo clases, las sillas de una pequeña sala de traducciones anexa a la Sala del Consejo no son ni de cuero, ni de diseño, ni de aluminio, ni de la calidad de las anteriores. El «modelo 04», también de la firma Vitra, rebaja su coste a los 890 euros, y se encargan cinco unidades, para los traductores y para otro pequeño compartimento para policías.
Aún hay más. 

Los vigilantes de seguridad de esta planta de San Caetano, para los que también se adquieren sillas, no tienen la suerte de los anteriores. Habrán de conformarse con un modelo «Lineal» de la marca Andrew World, sin ruedas ni nada parecido, pero por las que la Xunta pagará 2.790 euros, 465 euros por cada una de las seis adquisiciones.
La mesa que preside laSala del Consello, de primeras calidades, ha costado a las arcas públicas 26.284 euros
Completan el lote de asientos las 48 butacas de la sala de prensa, tapizadas en piel de vacuno, abatibles, con entradas de audio y absorbentes de sonido: 945 euros por cabeza, 45.360 euros en total. En la actualidad ya existe una sala de prensa en las dependencias de la sede del gobierno gallego, que data de la etapa de Fraga.
La factura total del mobiliario asciende a 165.010 euros para unas dependencias que no eran ni urgentes ni exigían semejante inversión en tiempos de crisis

.